HISTORIA

Zbór w Gliwicach powstał w okresie powojennym, w roku 1948. Jego założycielem i pierwszym pastorem był brat Stefan Osadca, który przybył wraz

z rodziną z okolic Tarnopola w ramach repatriacji z byłego Związku Radzieckiego. W swoim mieszkaniu zaczął organizować ewangeliczne nabożeństwa. Praca ta przyniosła owoce. Już w roku 1949 odbył się pierwszy chrzest wodny, do którego przystąpiło 12 osób. Z biegiem czasu ilość wiernych wzrosła do 40.

W latach 1950 -1952 z polecenia władz państwowych działalność zborowa i kościelna zostały zawieszone. Nowo powstały Zbór do roku 1953 należał do Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, a od roku 1953 wchodził w skład Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Brat Stefan rolę przełożonego Zboru pełnił do 1960 roku, kiedy to wraz z rodziną wyjechał na stałe do Kanady.

Dla Zboru rozpoczął się okres stagnacji oraz częstych zmian siedziby. Trudne przeżycia w latach 1960 – 1964 spowodowały, że liczba zborowników zmalała do ośmiu.

Rok 1965 stał się początkiem ustabilizowanej i ożywionej działalności.
W styczniu na wniosek ówczesnego Prezydium Rady Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego brat prezbiter Stanisław Rudnicki przeprowadził się do Gliwic, podejmując się pracy pastorskiej. Z Bożą pomocą udało się uzyskać od władz miejskich, wydzielony z mieszkania brata Stefana pokój o powierzchni 34 m² na kaplicę zborową.

Rozpoczął się okres ustabilizowanej działalności. Nabożeństwa odbywały się w niedziele, środy i święta. Od roku 1968 swoją działalność rozpoczęła szkoła niedzielna dla dzieci natomiast młodzież spotykała się na studium biblijnym. Organizowane były ewangelizacje, tygodnie modlitwy, wieczory i dni pieśni, rocznice zborowe, uroczystości dla dzieci. Już w roku 1969 do wspólnoty należało 46 członków. Wynikiem zaangażowania się w pracę misyjną, powstała pierwsza placówka w Rybniku (z czasem przekształcono ją w samodzielny Zbór). Nieliczna grupka z dnia na dzień powiększała się i wkrótce istniejąca kaplica stała się za ciasna. Po wielu staraniach Zbór stał się właścicielem nieruchomości. Nabyty budynek wymagał kapitalnego remontu, dlatego otwarcie i poświęcenie nowej kaplicy nastąpiło dopiero w lipcu 1977. W tym też roku brat Stanisław Rudnicki zakończył służbę pastorską.

Przez kolejne dwa lata funkcję tę pełnił brat Mirosław Fochtman. Podczas jego służby działał międzyzborowy chór składający się z członków Zboru w Zabrzu i Gliwicach. Warto też wspomnieć Ogólnopolskie Dni Skupienia, które odbyły się w 1979 roku.

Rok później na urząd pastora został powołany brat Korneliusz Wojnar. Początkowy okres jego służby utrudniała ówczesna sytuacja polityczno-społeczna
i gospodarcza. Sytuacja powoli stabilizowała się, a w zborze następował dynamiczny rozwój. Ważnym dla wiernych była tzw. "grupa kłodnicka", która po czasie dołączyła do wspólnoty zborowej. W biuletynie wydanym
z okazji 40-lecia Zboru czytamy o tym: „Dzisiaj z radością wspominamy ten czas, czas spontanicznych spotkań przy Słowie Bożym w Kaplicy Kościoła Metodystów. Ludzie nawracali się, byli napełniani Duchem Świętym".

Oprócz regularnej pracy: nabożeństw, spotkań młodzieżowych, zajęć Szkoły Niedzielnej, chrztów wiary, zajęć kursu biblijnego, organizowane były rocznice Zboru oraz tzw. "niedziele zborowe" ze wspólnym obiadem. Lata 1983 -1984 to początek funkcjonowania grup domowych

W roku 1983 rozpoczęto organizowanie pierwszych obozów o charakterze ewangelizacyjnym. Dzięki temu ludzie nawracali się, wiele osób przeżywało chrzest w Duchu Świętym, doznawało szczególnej relacji z Bogiem. Z czasem organizowane były obozy także o innym charakterze: małżeńskim, wzrostowym, młodzieżowe, duszpasterskie, dla liderów, a dla dzieci każdego roku kolonie letnie, czasami też zimowe. Obozy i kolonie służyły do poznania Jezusa, jako osobistego Zbawiciela, wzrostu duchowego, budowania relacji.

W grudniu 1983 miała miejsce uroczystość ordynacji pastora Korneliusza Wojnara na urząd prezbitera.

W roku 1988 Zbór otrzymał Ośrodek Rekolekcyjny w Żelaźnie koło Leszna. Dokonano jego adaptacji do celów obozowych i od tego czasu organizowano obozy, połączone z pracami w ośrodku.
W roku 1984 dokonano rozbiórki budynku gospodarczego, utwardzono podwórko oraz wybudowano dwa garaże na zborowej posesji w Żernikach. Rozpoczął się okres budowy nowej kaplicy przy
ul. Krupniczej. W tym też czasie rozpoczęły się prace remontowe zakupionych domów modlitwy w Ząbkowicach Śląskich
i Kędzierzynie – Koźlu. W czerwcu 1987 brat Tadeusz Ferfecki został powołany na II-go pastora Zboru (był nim do listopada 1989 r.), a pełniącym obowiązki pastora w Raciborzu został brat Andrzej Czech.

Cały czas miał miejsce rozwój Zboru. W nauczaniu kładziono nacisk na duszpasterstwo
i ewangelizację. Powstała Zborowa Szkoła Biblijna trwająca trzy lata, której celem było nauczanie Słowa Bożego nowo nawróconych. Bóg postawił przed wiernymi nowe zadania prowadzenia pracy misyjnej w Polsce w oparciu o słowo z Ewangelii św. Marka "Idąc na cały świat głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu” (Mk.16;15). Prowadzone były pracę
w Knurowie, Reptach Śląskich, Kędzierzynie-Koźlu, Rudzie Śląskiej, Zabrzu, zapoczątkowano pracę w Pyskowicach, Ząbkowicach Śląskich, Radomiu i Nowym Sączu. Po latach obfitości nastąpiła jednak stagnacja, o połowę zmalała liczba osób przystępujących do chrztu wiary.

Brat Korneliusz Wojnar funkcję pastora pełnił do października 1990, wtedy też powierzono mu obowiązki pastora misyjnego, aby zgodnie z wizją Zboru, kontynuował dzieło zakładania nowych placówek, w których zajmowałby się nauczaniem oraz służbą duszpasterską.

14 października na urząd pastora został powołany Alfred Richter. Praca w zborze była kontynuowana. Rozwijała się praca wśród młodzieży i w jedenastu grupach domowych. Nie sposób wymienić wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w latach dziewięćdziesiątych. W marcu 1991 odbył się ogólnookręgowy zjazd młodzieżowy. Nowego wymiaru nabrała praca ewangelizacyjna, poszerzona o środowiska więzienne, zapoczątkowana już w 1989 roku. Służba ta czyniła wyraźne postępy i kontynuowana
jest do dziś.

Wspólnota przeżywała doświadczanie wiary, poprzez które uczyła się wierzyć w prawdziwość obietnic Bożych, w Boże zaopatrzenie w środki finansowe na pokrycie koniecznych wydatków, związanych z budową kaplicy i remontami innych obiektów. W Żelaźnie prowadzono remont ośrodka. Prace budowlane kaplicy przy ul. Krupniczej ciągle postępowały. Otrzymany na siedzibę placówki Zboru lokal w Świętochłowicach również wymagał kapitalnego remontu.

Pracę ewangelizacyjną wśród studentów na Politechnice Śląskiej prowadzili czasowo przebywający w naszym kraju i Zborze misjonarze z Kanady i Norwegii. W latach 1991 i 1992 bracia i siostry ze Zboru liczną grupą wzięli udział w budujących konferencjach w Karlsruhe
w Niemczech. W tym czasie wzięła początek trwająca do dziś współpraca i przyjaźń ze Zborem we Fredrikstad w Norwegii, nieco później ze Zborem w Danii.

13 grudnia 1992 roku odbyła się uroczystość ordynacji pastora Alfreda Richtera na urząd prezbitera. W uroczystości wzięli udział ważni goście, między innymi byli pastorzy Zboru.

Po upadku ustroju komunistycznego ludzie, szczególnie młodzi, stali się bardziej poszukujący i otwarci na ewangelię. Wtedy wraz z charyzmatyczną grupą w Zabrzu prowadzone były uliczne ewangelizacje. Na uwagę zasługują prowadzone w latach 1992 i 1993 ewangelizacje w kinach "Roma" w Zabrzu
i "Wyzwolenie" w Gliwicach oraz w Domu Kultury w Pyskowicach, gdzie wystawiano sztukę "Bramy nieba i płomienie piekła", której aktorami byli głównie młodzi zborownicy. Zainteresowanie mieszkańców miast było ogromne. Dzięki Bożemu błogosławieństwu i modlitwom na wezwanie do oddania życia Jezusowi odpowiedziało ponad 300 osób. W kolejnych latach odbywały się regularnie nabożeństwa w kinoteatrze "X", na które przychodzili zapraszani przez zborowników przyjaciele, znajomi i inne osoby. Wydarzeniem, które poruszyło wiernych, ale i mieszkańców miasta była zorganizowana dwa razy
(w 1994 i 1995 roku) Misja Namiotowa z udziałem grupy ewangelizacyjnej z USA. Podczas ewangelizacji trwały całodobowe dyżury w namiocie, oraz całodniowe dyżury postu i modlitwy grup domowych.

W październiku 1994 z inicjatywy Korneliusza Wojnara – pastora misyjnego, rozpoczęła działalność Szkoła Misyjna o charakterze międzywyznaniowym (trwała 3 lata). Wykłady odbywały się w Liceum Ogólnokształcącym nr 5 w Gliwicach. W ramach praktyki słuchacze odwiedzali m. in. Dom Starców, niosąc Słowo Boże, gdzie przyjmowano ich bardzo przychylnie. Organizowano również wyjazdy grupy misyjnej w czasie wakacji. 30 września 1995 powołana została Szkoła Biblijna "Vision", jako Filia Międzynarodowego Uniwersytetu Chrześcijańskiego w systemie zaocznym, której dyrektorem został pastor Alfred Richter. Z tej okazji Arkę odwiedzili i usługiwali cenni wykładowcy Słowa Bożego z kraju i z zagranicy. Oprócz wykładów dla słuchaczy szkoły organizowano otwarte sesje dla całego Zboru. Szkoła trwała dwa lata.

W latach 1996 i 1997 częstymi gośćmi byli braci z Norwegii, którym towarzyszyli misjonarze z Kenii i z Indii. W czasie wakacji w roku 1997 środowe nabożeństwa odbywały się na budowie, natomiast we wrześniu nastąpiło przeniesienie do nowego Domu Modlitwy przy ul. Krupniczej 13.

28 czerwca 1998 odbył się pierwszy chrzest wodny w baptysterium nowej kaplicy. Cdn…

SŁOWO KOŃCOWE

Nie zawsze mieliśmy to, co chcieliśmy, lecz zawsze Bóg czynił to, co było nam potrzebne,
bo widział naszą przeszłość, przyszłość oraz potrzeby miasta, w którym żyjemy. Historię naszego Zboru doskonale obrazuje słowo z V Księgi Mojżeszowej. 8:2-3 „Zachowaj też w pamięci całą drogę, którą Pan, Bóg twój, prowadził cię przez czterdzieści lat po pustyni, aby cię ukorzyć i doświadczyć, i aby poznać, co jest w twoim sercu, czy będziesz przestrzegał jego przykazań, czy nie. Upokarzał cię i morzył cię głodem, ale też karmił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani nie znali twoi ojcowie, aby dać ci poznać, iż człowiek nie samym chlebem żyje, lecz że człowiek żyć będzie wszystkim, co wychodzi z ust Pana."

Comments are closed.

close
Facebook Iconfacebook like button